در بیمارانی که نارسایی کلیه دارند چه روشهایی برای حفاظت از کلیه ها در حین آنژیو گرافی توصیه می شود؟

آنژیوگرافی با گاز دی اکسید کربن ابزاری با ارزش برای تشخیص و معالجه بیماران مبتلا به بیماری شریانی محیطی که همزمان نارسایی کلیوی نیز دارند می باشد.
در بیمارانی که نارسایی کلیه دارند چه روشهایی برای حفاظت از کلیه ها در حین آنژیو گرافی توصیه می شود؟

در بیمارانی که نارسایی کلیه دارند چه روشهایی برای حفاظت از کلیه ها در حین آنژیو گرافی توصیه می شود؟

آنژیوگرافی با گاز دی اکسید کربن ابزاری با ارزش برای تشخیص و معالجه بیماران مبتلا به بیماری شریانی محیطی که همزمان نارسایی کلیوی نیز دارند می باشد. 

از بین رفتن نبض پا، کاهش رشد موها ، لنگش و یا وجود زخم های مزمن ممکن است اولین نشانه های بیماری عروق محیطی  باشد.

در این موارد جراح عروق برای تشخیص دقیق و درمان مشکل شما (مداخله اندوواسکولار) اغلب نیاز به انجام آنژیوگرافی دارد.

انژیوگرافی معمولاً با یک ماده حاجب ید دار انجام می شود. 

استفاده از این ماده کنتراست  در بیمارانی که آلرژی خاص به کنتراست ید دار دارند یا افرادی که از بیماری مزمن کلیه رنج می برند منع مصرف دارد.

توجه داشته باشید که بیش از 10 درصد از جمعیت بیماران شریانی محیطی همزمان مبتلا به نارسایی کلیوی نیز هستند. 

 نگرانی اصلی در مورد استفاده از کنتراست ید دار در این بیماران مربوط به سم زدایی آن است. 

 اگرچه مکانیسم آسیب کلیوی را کاملاً مشخص نیست، اما به نظر می رسد که هر چه شدت بیماری اولیه کلیه بیشتر باشد خطر صدمه پایدار به کلیه ها بعد از انژیوگرافی نیز  بیشتر میشود.

برای کاهش شدت و احتمال مسموم شدن کلیه ها با کنتراست ید دار  هیدراتاسیون کافی بعلاوه استفاده از N- استیل سیستئین قبل از آنژیوگرافی  توصیه شده است.                                                                                                                      

در سال 1971، دردانشگاه فلوریدا، هاوکینز سهواً 70 سی سی هوای اتاق را به داخل شریان سلیاک تزریق کرد و متوجه شد هوا به خوبی ساختمان رگ را نمایان میکند.(البته این کار به هیچ عنوان توصیه نمیشود!!) 

در سال 1990،  در یک مطالعه مقدماتی استفاده از گاز  دی اکسید کربن  برای آنژیوگرافی مطرح شد و از آن زمان، نقش گاز CO2 در آنژیوگرافی یا آنژیوپلاستی بجای ماده حاجب ید دار گسترش یافته است.

دی اکسید کربن چندین ویژگی منحصر به فرد  دارد که امکان استفاده از آن به عنوان ماده حاجب را فراهم می کند.

 دی اکسید کربن از ویسکوزیته کم برخوردار است و نسبت به کنتراست در مقابل جریان مقاومت بسیار کمتری دارد.

این گاز 28 برابر بیشتر از  اکسیژن قدرت حل شدن در خون دارد و بنابراین آمبولی گاز ایجاد نمی کند. وقتی دی اکسید کربن  به ریه ها می رسد با بازدم دفع میشود.  

CO2 یک ماده حاجب منفی است یعنی عروق روی آنژیوگرامهای دی اکسید کربن روشن به نظر می رسند در حالی که با استفاده از روشهای سنتی سیاه دیده میشوند.

 برای رویت ساختارهای عروقی  استفاده از روش تفریق دیجیتال یا  DSA ضروری است. 

البته تکنیک تزریق نیز اهمیت ویژه ای دارد مثلا برای رویت شریان های  مچ پا و پا، مقادیر 15 تا 20 میلی لیتر دی اکسید کربن را در طول دو تا سه ثانیه تزریق میشود و پزشک با گذاشتن یک بالش زیر پاها آنها را حدود 15 درجه بالا میبرد. اگر تزریق خیلی آهسته باشد، رگها   به طور کامل پر نمی شوند و اگر تزریق خیلی سریع انجام شود  باعث درد و ناراحتی می شود. 

برای اینکه گاز با تنفس به طور کامل دفع شود باید چند دقیقه ای بین تزریق ها فاصله انداخت و از حجم زیاد گاز خودداری کرد.